Een nieuw jaar

Marjolein MeulendijksTalks

Ken je dat? Dat dingen even wat anders lopen dan gepland? Vast wel. 
Want natúúrlijk was ik van plan een fijne nieuwjaarsblog te schrijven waarin ik jullie het beste van het beste wens, en natúúrlijk was het niet de bedoeling dit pas te doen wanneer januari al ten einde loopt. Maar zo is het leven soms. Het begin van het jaar was druk, met enerzijds wat onvoorziene agendapuntjes en anderzijds wat vermoeidheid die ik ondankbaar uit het vorige jaar meenam. Een lichtelijk valse start, zou je kunnen stellen. Vervolgens werd ik gevloerd door de griep (ja, die ellenlange, vervelende variant waar je nu menig mens over hoort) en een keelontsteking. Waar ik normaal gesproken door zou gaan -want ‘er is een planning en er zijn dingen die moeten dus schouders eronder’- besloot ik nu naar mijn lichaam te luisteren en even wat gas terug te nemen. Want alsmaar doorgaan en vervolgens langer uit de running zijn hebben we al iets te vaak gedaan. Goed naar mijn lichaam en eigen behoeftes luisteren is iets wat ik jarenlang niet deed, waardoor ik –truth must be told– geruime tijd achter mezelf aangerend heb. Mijn energielevel is niet wat het zijn kan, de work-life balance is zoek. Nee, 2019 was niet mijn jaar, er gebeurde veel. Maar laten we vooruit kijken.

Dat brengt me bij mijn goede voornemens. Neen, dat heeft weinig meer te maken met de symboliek van een jaarwisseling, en neen, dat zijn geen dingen die ik mezelf traditiegetrouw opleg om ze vervolgens lekker niet na te leven. Maar het zijn wél dingen die noodzakelijk zijn, die ik graag wil nastreven, die ik kán verbeteren, en die voor mij zijn. 

Dat laatste is lastig, want mijn eigen ik staat niet altijd bovenaan mijn prioriteitenlijstje. Zeg maar gerust: ik kies lang niet altijd voor mezelf en zeg vaak ja tegen mensen, projecten, afspraken, feestjes, you name it, die mij en mijn gemoedstoestand eigenlijk niet ten goede komen. Te veel is te veel. Dat is dus numero 1, vaker ‘nee’ durven zeggen. Gaarne zonder schuldgevoel. Als iets even niet uitkomt, niet haalbaar is binnen een bepaald tijdsbestek, of het mij simpelweg geen positieve energie geeft, dan is een ‘nee’ oké. 

En als er dan tijd over is, of tijd gemaakt is, mag er met volle overtuiging en besef worden genoten van de kleine maar belangrijke dingen in het leven. Familie, vrienden, boeken lezen, schrijven, de buitenlucht in, met de honden op pad. Zo, alleen het opschrijven is al lekker.

Nog één in de categorie ‘voor mezelf kiezen’. Of in dit geval eigenlijk voor mijn bedrijf (want dat is ook een stukje van mezelf, nietwaar?). Al maanden staan er verschillende to do’s op de planning omtrent Stylenoot. Nieuwe designs, nieuwe items in de shop, nieuwe samenwerkingen, en ook een ietwat vlotter tempo in de blogs. Maar vaak wordt hierin flink geschoven omdat andere dingen voorrang krijgen. Als dat afspraken of geplande opdrachten zijn is dat natuurlijk prima. Maar regelmatig komt er ‘even wat tussendoor’, de welbekende ‘spoedjes’, waar ik vaak gehoor aan geef en waardoor er vervolgens weinig of geen ruimte overblijft voor eigen projecten. Of ik ben dan gewoonweg te moe (klinkt shit, is het ook). Ik merk dat wanneer er te veel en te vaak doorgeschoven wordt, mijn eigen to do’s als ‘moetjes’ gaan voelen en de zin daarin ook vermindert. En dat is zo jammer, want het is zo leuk. ‘Remember why you started’, knoop ik dus in mijn oren. Mijn eigen projecten zijn minstens zo belangrijk, dus mogen ook weer voorrang krijgen. Inmiddels hebben verschillende brainstormsessies de revue gepasseerd, zijn ideeën geboren en liggen er fijne plannen klaar voor dit jaar, waar met hartenlust aan gewerkt gaat worden. Én dan is daar nog de start van een masterpiece project waar ik héél enthousiast over ben (Carolijn, lees je mee mupke?). Het kriebelt om alvast wat tipjes van de sluier te lichten, maar first things first. 

We borduren nog even voort op de voornemens. Een ander belangrijk motto -alom bekend- wat zeker de kleine moeite waard is: ‘een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd’. Ik wéét dat dat zo is (want hoe lekker is het om thuis te komen in een opgeruimd huis), maar toch ligt er regelmatig een berg was, een stapel bonnen, of een onuitgepakt koffer. Puntje dus, heeft verder weinig uitleg nodig.

Last but not least: I don’t always have to fly solo. Natuurlijk doe ik niet altijd alles alleen, ik heb een heel fijne familie en vriendenkring waar ik veel mee ben en die er altijd zullen zijn als het nodig is. Maar als het op selfcare en emotie aankomt, heb ik tot voor kort toch wel gevonden dat ik daarin alleen sta. Dat ik zelf met antwoorden moet komen, tegenslagen zelf moet oplossen, verdriet zelf moet verwerken, en in mijn eentje aan de teugels van mijn leven trek. Als het even wat lastiger gaat, vind ik het misschien nog wel lastiger om dat te delen. Ik ben er liever voor een ander, dan de spreekwoordelijke drempel over te stappen en een ander er voor mij te laten zijn. Gelukkig weet ik dat dit wel kan, en stap ik steeds vaker over die drempel heen. En dan blijkt dat er best gepraat mag worden, en dat het soms allemaal best meevalt. Dank, lieve achterban.
Overigens komt er vanuit onverwachte hoek ook regelmatig fijn geluid. Dan heb ik het over de online omgeving, en in dit geval met name Instagram. Ik merk dat er binnen het online wereldje -wat me weleens tegenstaat- ook écht fijne verwantschappen kunnen ontstaan. Wat goed dat er dankzij een community die online gecreëerd is, zulke fijne banden kunnen ontstaan die ook offline haar vruchten afwerpen. Er wordt weer wat meer voor elkaar gezorgd, en dat doet goed.
Zo kwam ik dankzij Kim in aanraking met Ayurveda (binnenkort meer daarover, maar Kim is in mijn ogen echt een goeroe als het op lifestyle aankomt dus schroom niet om haar alvast te volgen), gaf Joyce (één van mijn vriendschappen dankzij the gram) mij laatst nog -ongevraagd maar zeer welkom- een berg tips om deze hardnekkige griep te overwinnen én een tip voor een fijne therapie, en leerde ik dankzij Christine en Nina (van Cosmic Life en Barts Groene Boekje, ook fijne accounts om te volgen) de beginselen over manifesteren en de kracht van adaptogenen. Ik sta nog in de kinderschoenen hoor, er is veel te leren. Allerlei tips & tricks om het leven een positieve draai te geven en de balans op een rustige, natuurlijke manier te herstellen en onderhouden.

Een boel om mee te nemen in dit nieuwe jaar. Een jaar waarin ik –better late than never– jullie het beste van het beste wens. Een jaar met hopelijk veel positiviteit, balans, gezondheid, durf en warmte.

Wat fijn om eens hardop te kunnen zeggen dat ik het mezelf gun.