Personal Stories, Stories

Home at last ⋆ Thuis wonen, hoe dan?

En met thuis bedoel ik onder de vertrouwde vleugels van vaders en moeders.
Toen het nieuws dat ik weer thuis ging wonen mijn vrienden bereikte, ontving ik wisselende reacties. Veelal goede (voornamelijk van mijn lieve Brabantse vriendinnetjes en familie), maar aan de nodige verontwaardiging kon ik ook niet ontsnappen. Waarom ga je weg uit Utrecht? Hoezo naar Brabant? En, bij je ouders, hoe dan? Ik zal het jullie uitleggen.

De keuze bleef lang moeilijk (want verstand kan vaak maar moeilijk opboksen tegen gevoel) maar bleek na het nodige beraad uiteindelijk simpel. Steeds vaker ging ik bij mezelf na wat het nieuwe hoofdstuk in mijn Marjolein-boekje zou gaan zijn, of ik alsmaar rechtdoor wilde gaan of nou eens links- of rechtsaf wilde slaan, en wat ik nou eigenlijk écht graag wilde doen. Ideeën, dromen en plannen die al maanden, soms jaren door mijn gedachten spookten, maar ook allerlei nieuwe inspiratie vormden zich tot onoverzichtelijke wolkjes. Eerst in mijn hoofd, daarna gestructureerd in lijstjes en tijdlijntjes op papier.

In een notendop: nieuw werk maken, van shoots tot collecties, toffe samenwerkingen aangaan, steden zien, buiten zijn, Stylenoot Produkties uitbreiden, mijn winkelplan beter van de grond krijgen (stay tuned for this one), and so on. Dat wat op die lijstjes verscheen kost tijd en, tsja, vaak ook geld. Simple as that. Ik besefte maar al te goed dat het soms niet verkeerd -en zelfs noodzakelijk- is om het één te laten om het andere te kunnen doen. Ja, daar heb je ‘m weer, het verstand. Hoe fijn mijn prachtige huisje in Utrecht ook was, de huur beperkte me soms in hetgeen wat ik óók belangrijk vond.

De knoop werd definitief doorgehakt toen mij ten gehore werd gebracht dat het huis waarin ik mijn studio huurde verkocht werd. Oftewel, ik moest er toch uit. Iets nieuws huren behoorde absoluut tot de opties, maar een tijdje bij mijn ouders gaan wonen zou mij in de gelegenheid brengen om de dingen die mij deden dromen ook te dóén. Rechtsaf dus, in plaats van rechtdoor. C’est ca. Sparen, de tijd nemen, hard werken en af en toe ook even niet hard werken.

Of ik het erg vind om weer bij mijn ouders in Brabant te gaan wonen? Nope. De band die ik heb met mijn ouders is fijn en stevig. Ook ben ik bij veel vriendinnetjes en familie in de buurt, zijn het huis en de omgeving fijn, mag ik weer dankbaar gebruik maken van mijn atelier én onbeperkt knuffelen met mijn lieve viervoeter. Woof! Bovendien zijn er leuke steden en ben ik met een uurtje in Utrecht en met anderhalf uur in Amsterdam. Hoe het bevalt? Prrrrima!

Dus dit alles, lieve lezers, maakte dat ik Utrecht verruilde voor het groene, altijd gezellige Brabant.

Just for now.

XO